izbor urednikanaslovnaPolitikaVIJESTI

Kecmanović: Izetbegović radi isto što i njegov otac 1992. godine

BEOGRAD – Bošnjaci se očigledno boje da bi normalizacijom odnosa sa Srbijom izgubili „kapital nevine žrtve“ na kome zasnivaju svoju spoljno političku strategiju, ocjenjuje profesor Nenad Kecmanović.I zahtjev za reviziju presude Međunarodnog suda pravde po tužbi BiH protiv Srbije za genocid Kecmanović vidi kao pokušaj Sarajeva da osvježi i ojača „kapital nevine žrtve“.

Kecmanović u razgovoru za Tanjug podsjeća da nema šta Beograd nije činio da se uspostave dobrosusjedski odnosi sa Sarajevom, i da dođe do pomirenja i povjerenja između dvije države:

„Izvinjavali su se i Nikolić i Vučić i oni pre njih, ali je aktuelni premijer Srbije otišao najdalje. Rizikujući negativne rekacije nacionalnog mnjenja, on je pretrpio kamenovanje u Srebrenici, finansijski pomogao razvoj ove opštine, donio nepopularni zakon protiv negiranja geniocida, ugošćavao Izetbegovića…“, pojašnjava Kecmanović svoje viđenje napora koje je činila Srbija za normalizaciju odnosa sa BiH.

„Odgovor su uvijek bile opstrukcije, uvrede i provokacije“, navodi Kecmanović.

Napori Beograda u pravcu uspostavljanja pomirenja, a na koje se osvrće Kecmanović, nisu ignorisali ni svjetski mediji. Bar neke od njih.

Tako je prije četiri godine izvinjenje predsjednika Srbije Tomislava Nikolića za zločine koje su pojedinci počinili nad Bošnjacima u ime Srbije i srpskog naroda protumačeno u stranim medijima kao prekretnica u odnosima Srbije i Bosne i Hercegovine i značajan zaokret ka pomirenju u regionu.

„Klečim zbog toga, evo klečim i tražim pomilovanje za Srbiju zbog zločina koji je izvršen u Srebrenici. Izvinjavam se za zločine koje je u ime naše države i našeg naroda učinio bilo koji pojedinac“, riječi su predsednika Srbije u intervjuu za sarajevsku televiziju, ocijenjene u međunarodnoj javnom mnjenju kao do tada „najdublje izvinjenje za zločine koje su počinili Srbi tokom ratova“. Nikolić, međutim, nikada nije zvanično posjetio Sarajevo, iako je ta posjeta više puta neformalno najavljivana.

Bivši predsjednik Srbije Boris Tadić u dva navrata, 2005. i 2010. je prisustvovao komemoraciji u Potočarima.

Srpski premijer Aleksandar Vučić takođe je 11. jula 2015. otišao u Potočare da se pokloni žrtvama srebreničkog masakra, uprkos upozorenjima službi o bezbjednosnim rizicima.

Rekao je da ide kako bi izrazio „najdublje poštovanje prema žrtvama zločina u Srebrenici“, koji se, istakao je tada Vučić, nikada ne sme zaboraviti, te da je vreme da počne da se gradi drugačija budućnost srpskog i bošnjackog naroda.

U Potočarima je međutim kamenovan i, zahvaljujući brzom reagovanju najbližeg obezbjeđenja, izbjegnut je linč rulje.

Svjetski mediji su ocijenili da je taj događaj bio veliki korak nazad u procesu pomirenja u regionu.

Srpski premijer je, uprkos tome, nekoliko mjeseci kasnije opet načinio korak napred i na Investiciono razvojnoj konferenciji u Srebrenici donirao pet miliona evra za tu opštinu.

Iduće godine godine načelnik srebreničke opštine Ćamil Duraković mu je poručio da nije dobrodošao u Potočare, da su donaciju od Srbije za Srebrenicu dobili svi narodi, a ne samo Bošnjaci, i „da se nada da srpski premijer Aleksandar Vučić nije mislio da donacijom može da se pretplati na ulazak u Memorijalni centar“.

Ne treba zaboraviti da je u „ruci pomirenja“ koju pruža Srbija bio, između ostalog, i spisak svih uhapšenih i isporučenih optuženika za ratne zločine 90. Haškom tibunalu, zatim Rezolucija koju je usvojila Skupština o zločinima koji su počenjeni u njeno ime tokom 90-tih, kao i Zakon o zabrani negoranja genocida.

„Čini se da je četvrti po redu zahtev za reviziju presude po tužbi BiH protiv Srbije za agresiju i genocid nastavak opstrukcije, koja već postaje rutina kojom Sarajevo uzvraća na ponovljene inicijative Beograda da se uspostave dobrosusedski odnosi“, ocenjuje Nenad Kecmanović.

Premijer Vučić je u srijedu ponovio da Srbija ni na koji način nije doprinijela podnošenju zahtjeva za reviziju presude BiH za genocid, a da su potezom Bakira Izetbegovcića odnosi dvije zemlje vraćeni 25, odnosno 22 godine unazad, u doba potpisivanja Dejtonskog sporazuma.

„I ovo malo poverenja koje smo uspeli da izgradimo kroz sastanke je nestalo, jasno je da toga nema, jer ako želite da podignete tužbu protiv susedne zemlje, a znate da ima više od milion Srba u BiH koji su protiv, znate da ne možete da je dobijete. Onda to pokazuje koliko su duboki, suštinski i temeljni naši problemi“, rekao je premijer Vučić i poručio da je posao Srbije da sačuva mir i stabilnost u regionu ali i da odgovori na tužbu i pobedi.

Pravno gledajući, smatra Kecmanović, bošnjački pokušaj obnove postupka pred Međunarodnim sudom pravde je „pucanj u prazno“.

Niko od eksperata ne vidi nove validne dokaze, a u međuvremenu su čak četiri takva pokušaja odbijena, pa će, kaže, i ovaj biti odbijen.

„Cilj je, dakle, politički i to dvosmeran – prema Republici Srpskoj i prema Beogradu“, ocjenjuje Nenad Kecmanović.

Bošnjački politički establišment ne tretira BiH kao ravnopravnu zajednicu tri naroda u dva entiteta i deset kantona, nego, objašnjava, kao zemlju samo jednog naroda.

„Bakir podnosi tužbu „pod firmom“ BiH, protiv volje druga dva naroda. Nije li to ono isto što je radio njegov otac Alija, kada je 1992, protiv volje srpskih predstavnika, raspisao referendum o secesiji BiH od SFRJ. Radi se zapravo o kontinuitetu jedne politike koja BiH čini neodrživom i gura u raspad“, pita se Kecmanović.

Prema njegovim riječima, međutim, indikativno je da je prema pokušaju revizije veliku rezervu iskazao samo šef OEBS-a u BiH Džonatan Mur, dok Brisel, Berlin i Vašington, inače toliko zabrinuti za mir i stabilnost u regionu, ćute, iako im jasno da će potez Bakira Izetbegovića izazvati i nemir i nestabilnost.

Konačno, Kecmanović smatra da je značajno da su na zajedničkoj konferenciji za štampu u Beogradu Nikolić i Vučić, odnosno Dodik i Ivanić, nastupili apsolutno jedinstveno.

„Jer, dosta se u Sarajevu igralo i na pukotine između njih“, zaključio je Nenad Kecmanović.

Tagovi
Back to top button
Close
Close